Przez ciemne fale powrócę tu.

Przeżywam wiosenną lawinę katharsis.

Nawet nie próbuję pisać pracy rocznej z Historii literatury staropolskiej. Znam się na sobie trochę i wiem, że w sytuacji, kiedy mam coś sklecić, zwykle przez dwa tygodnie histeryzuję, że nigdy tego nie zrobię, po czym kiedy nadchodzi moment kryzysowy i MUSZĘ - siadam i piszę. Wprawdzie dzieje się to zwykle w nocy przed terminem oddania pracy i mam wrażenie, że wyglądam jak smok, z którego para uchodzi uszami i nozdrzami, a moje oczy są przekrwione i wypływają z orbit (tak się skupiam), ale ten sposób zawsze daje jakiśtam rezultat. Postanowiłam, że tym razem przynajmniej wykorzystam czas, który zwykle przeznaczam na panikę, na coś bardziej... życiowego?

Jak więc wyglądają moje ferie wielkanocne? Staram się unikać frustracji, która czasem dopada mnie, gdy czytam forum mojej studenckiej grupy, na którym jej członkowie piszą "Napisałam już trzy strony i nie wiem co dalej! To straszne! (Wprawdzie mam cały tydzień na napisanie pozostałych trzech do siedmiu stron, ale to przecież takie straszne! Wprawdzie nie jestem w takiej dupie jak Edyta Serafin, która nawet nie przeczytała opracowania tekstu, o którym pisze, co więcej, dopiero dziś skończyła czytać samą literaturę podmiotu, ale mimo wszystko jestem skończona!)". Tak, jestem troszkę ironiczna i paskudna :> Owszem, owszem.

Poza unikaniem frustracji nadrabiam zaległości w oglądaniu seriali. Grey's anatomy porywa mnie ostatnio znacznie bardziej niż historia literatury. Przykro mi, to smutne, kajam się :P.

Poza nadrabianiem zaległości w oglądaniu seriali - lawina czegoś w rodzaju katharsis właśnie. Coś się znowu ze mną dzieje. Znowu się wzruszam jak ten ślimak :-)

Jeżdżę z Wiktorem na motocyklu i czuję się magicznie. Motocykliści są jak żeglarze - pozdrawiają się przy mijaniu. Przez to zresztą chce mi się jeszcze bardziej rejsu. I lubię to latanie. Lubię jak włosy wyfruwają mi spod kasku i obijają się o moje plecy. Lubię wychylać się zza prawego ramienia Wiktora i kłaść na nim swoją brodę wtulając się mocniej w jego ogromne w motocyklowej kurtce plecy :). I operować głową tak, żeby przy większych prędkościach nie zatykało mi nosa :P

Znowu odwiedzam dawny pokój Wiktora. Czuję jak wszystko pachnie jak kiedyś, wygląda jak kiedyś, przypomina kiedyś. Pókój, który ma zielone ściany, bo ja wtedy ubóstwiałam zielony. Pokój, który pojawił się w życiu Wiktora później ode mnie i już się skończył. A ja nie.

Z Felicją spędzam sześć godzin (od 21 do 3 w nocy) na naszej osiedlowej ławeczce (takie z nas trochę blokerki :>) i nie możemy przestać gadać. Widzimy się od jednych świąt do drugich, kiedy akurat cudem złoży się tak, że ja jestem w Białymstoku, a Fela nie pracuje ani nie ma zajęć. I nic się nie zmienia. Zupełnie nic. Ciągle znamy się. Ciągle możemy mówić o każdej najgłupszej, najsmutniejszej, najszszęśliwszej czy najdziwniejszej dla nas rzeczy. I mamy podobnie. I czujemy się blisko. Zmieniamy się, ale nie w tych najważniejszych kwestiach. Po dziewięciu latach znajomości (w tym pięciu latach codziennej przyjaźni) przez trzy lata spotykałyśmy się tylko średnio raz w miesiącu. Teraz spotykamy się jeszcze rzadziej. Zupełnie rzadko. I nic. Ciągle musimy same się strofować, że już czas do domu. I nigdy wtedy tam nie idziemy. Ani za pierwszym, ani za drugim, ani za trzecim razem. Dopiero gdy czujemy się jak dwie kostki lodu i dochodzimy do spóźnionego wniosku, że we wczesnowiosenne noce piździ niemalże jak zimą, musimy się rozejść. To też magiczne.

Znowu Białystok i znowu wiosną zrobił we mnie trach. Znowu chce mi się przeżywać :> Chcę się rozpłakiwać, cieszyć, chwytać momenty. Mat, zapytałaś mnie kiedyś co lubię tak naprawdę bardzo, tak najbardziej. Wiem, że chodziło Ci bardziej o hobby, a trudno to nim nazwać, ale ja najbardziej, na pewno, uwielbiam, kocham EMOCJE. Żywe emocje :) Wiem, że jestem paskudnie niesmacznie patetyczna, ale jest mi tak dobrze, że mam to gdzieś.

Więc jak widać naprawdę nie mam głowy ani chęci na pisanie żadnych prac - semestralnych, rocznych czy moich życiowych.
I właściwie w pewien sposób tak cholernie się z tego cieszę :)

Może nam zawróci w głowie też :)

Wróciłam już z mojego dziwnego mentalnego spaceru. Gdzie ja byłam? :>

Przecież jest pięknie. Jest bosko! Czuję niemal dosłownie, jak pani witamina D zasila mój oklapnięty i zdeptany zimą organizm. Ludzie w tramwaju są pocieszni. Każdy uśmiecha się lekko do każdego jednocząc się we wspólnej słonecznej afirmacji, jakby chciał powiedzieć "Wreszcie wiosna! Pięknie jest, prawda?". Moje zimowe łydki zdecydowanie wolą oślepiać swoją bielą niż kisnąć w rajstopowej zimowości. Pierwsze prawdziwe wiosenne piwo pod chmurką gdzieś na dalekim Ursynowie i wizja kolejnego rejsu (już za miesiąc!) robi ze mnie beztroskiego bachora, który znowu marzy tylko o tym, by nie schodzić ze słońca, pławić się w ciepłym wietrze i rozebrać się jak tylko się da :-)

Jestem szczęśliwa i już nawet ani trochę nie umiem spoglądać na mój Plan Życiowej Przemiany jak na trudne, męczeńskie rzemiosło nad jakże trudnym serafińskim materiałem.

W dodatku znowu mogę sobie pozwolić na moje Pierdołowate Szczęście Głoszące O Niczym Notki :)

Lecę poczytać coś na Starym Mieście <3

W chodnikowe płyty wbite słońca promienie!

Postanowiłam nauczyć się sprawiać sobie ból i, co więcej, nauczyć się udawać, że wcale mnie to nie boli. Czasami pytam się "Po co? Czy dotychczas było aż tak źle? Niby nie". Zawsze jest ze mną ta dobrze znana gula w gardle, tak, że kiedy w końcu się mnie pozbędzie, chyba będę czuła się nieswojo i samotnie.

Ale w tym moim małym masochizmie, który pewnie wydaje się na pierwszy rzut oka paradoksalny, tkwi pewna nadzieja na coś więcej, na coś podstawowego, na coś "ponad". Nie chodzi już o zmiany, które mają ugłaskać moje nastroje. Nie chodzi o to oszukiwanie się dla uniknięcia przykrości. Szukam silniejszej broni. Uciekałam od wielu rzeczy i żadna z tych ucieczek nie przyniosła mi ulgi. Wtedy zdałam sobie sprawę, że to ja jestem zagrożeniem. Ja jestem tym filtrem między światem i środkiem. Trefnym.

Rzekłabym, że rozpoczyna się we mnie taka "praca u podstaw" :]

Postanowiłam nauczyć się sprawiać sobie ból i, co więcej, nauczyć się udawać, że wcale mnie to nie boli. W świetle kwietniowego słońca w dziwny sposób nabiera to jednak pewnego uroku. I nie wydaje się już pozbawione znaczenia.