W głowie kołysze się sennie.

Z nieba padają rzęsiste kasztany. Padają jak grad, najdziwniej na świecie. W powietrzu unosi się zapach wszystkich wspomnień ostatnich jesieni. Wiatr czołgający się przez szparę pod drzwiami buczy rozkosznie demonicznie. Popijam antybiotyk innym świństwem rozpuszczanym w szklance, wypluwam płuca i marzę o wyjściu z klatki. Jeśli chcesz, możesz uznać, że klatka to symbol czegoś wielkiego, może nawet nie tak bardzo się pomylisz, ale prawda jest taka, że pisząc to myślałam o wyjściu z klatki schodowej :) Śmieszna rzecz. Lubię wyjścia z klatki schodowej. Lubię pierwszy wdech jesiennego powietrza, beton pod obcasem, lekki chłód spinający ramiona, drobne rutynowe czynności jak dopięcie ostatniego guzika w marynarce czy odpalenie odtwarzacza mp3, żeby mógł zawładnąć rytmem mego kroku. Marzę też o jutrzejszej podróży pociągiem, nareszcie ostatniej przed definitywnym zamieszkaniem przy Wittiga. O podróży z coraz bardziej zawstydzonymi drzewami za oknem, a w przedziale - z ludźmi znowu grającymi w "ziewanie podaj dalej". Marzę też o moim mieszkaniu, ciągle ubieranym przeze mnie w nowe historie, które jeszcze nie miały miejsca. O mieszkaniu głaskanym nadziejami. O mieszkaniu karmionym bajkowymi wyobrażeniami - Olga budzi mnie arią po rosyjsku, usypia mnie Tiersenem granym na Łukaszowym pianinie.

Mimo że rzężę jak stary dziad, jest cudnie.