Niecierpek, czyli bardzo brzydka notka.

I co z tego, że nie umiem robić parafek i że wstając do toalety w biurze nieruchomości potrącam torbą szklankę wody, która zalewa ten kawałek stołu na którym akurat leży umowa najmu? Gdybym mieszkała pięć minut piechotą od miejsca umówionego spotkania to też umiałabym się nie spóźniać. Czy rzeczywiście jestem taką wyrodną córką, bo nie czuję się komfortowo, kiedy ktoś bezustannie do mnie krzyczy zamiast mówić? Kiedy nagle ktoś zaczyna wiercić w ścianie o którą z drugiej strony ja opieram swoją głowę, mam ochotę zawrzeszczeć się na śmierć. Nigdy nie napiszę żadnego artykułu, bo się boję. Wszystkiego się boję. Nie jestem szarą, zwykłą osobą, a przynajmniej nie jestem osobą, o której się myśli, kiedy szuka się przykładu szarej osoby. Zresztą, o szarej osobie nikt wtedy nie myśli, bo jest zbyt szara, żeby o niej pamiętać. Chyba zresztą w ogóle jej nie ma. Wszędzie mi wierci przez uszy ta wiertarka. Nie lubię, kiedy ktoś wypowiada zdania twierdzące o rzekomych motywach moich postępowań. W każdym razie nie zrobiłam tego dla satysfakcji. Mam zainteresowania. Nie lubię, kiedy ktoś nie dotrzymuje obietnic. Nie lubię tego, że nie umiem reagować właściwie i na czas. Najpierw tłumię, później wybucham. Dlaczego dobre odpowiedzi przychodzą zawsze za późno? Nienawidzę, kiedy ktoś traktuje mnie pobłażliwie. W pewnym momencie nie będę już umiała zaufać. Nie palę nerwowo. Zresztą, przecież wszystko robię nerwowo. Tak bardzo, tak do głębi przejmuje mnie mój PMS. Niektóre szczęśliwe kobiety nie odczuwają jego morderczych skutków i wtedy mogą sobie pozwolić na to, żeby wątpić w jego istnienie.

Jestem zła, wściekła. Nie wiem kiedy i gdzie zrodziło się to poczucie, ale jest wszędzie. Jestem tak zirytowana sobą, że chętnie bym się sama ze sobą potłukła, ale nigdy tego nie robiłam i może jeszcze bym dostała...

Chcę do krainy łagodności.