Jadę, jadę w świat sankami!

Moja warszawska zima, którą po raz pierwszy ujrzałam na oczy, na wskroś mnie mrozi i zachwyca.

W powietrzu ciągle wisi mroźna biała mgła. Nieodśnieżony śnieg na schodach do naszej piwnicy zamienia się w lód, a kiedy chcę się na nim nie poślizgnąć, prawie przyklejam się do metalowej poręczy.

Ostatnio wciąż rozwodzę się nad tym, jak wielkie wrażenie robią na mnie kry na Wiśle. Tam daleko na horyzoncie wygląda ona jakby była całkowicie zamrożona w sopel lodu. Most Świętokrzyski wygląda z perspektywy Śląsko - Dąbrowskiego* zza tej wiszącej w przestrzeni bieli jak góra lodowa z Titanica.

Lubię patrzeć na skrzący się w słońcu pod nogami śnieg.

Podobają mi się zimowe słowa.
Brzmią dokładnie tak, jak wygląda to, co opisują.

I mówcie sobie co chcecie. Też mam popękane od mrozu ręce i już nie umiem dobiec po tym lodowisku do autobusu, a nasze przeduczelniane papierosy nie mogą się ciągnąć w nieskończoność jak te na ławce przed chatką w Poroninie, ale zima (taka zima) jest najbardziej malowniczą ze wszystkich pór roku.

Też chcę na sanki.

P.S. A miałam się właśnie wyspać w ramach wykładu z filozofii :>

* Oczywiście, że wiedziałam jak nazywa się most przez który codziennie podróżuję i absolutnie nie jest prawdą, że sprawdziłam to przed chwilą w Googlach :>